دور تر از اينجا ،

      جايي كه دست هاي كوچك من تنهاست ،

       تو ايستاده اي . . .

       و من كه كودكم و فكر مي كنم

       كه  جهان بين دست هاي ِ ما بيگانه نيست

       با رنگ هاي قرمز، صورتي ،سپيد  و ...

       درد ِ مشترك ما ...

       هميشه از فراز بلندي كوچك است ، زمين !

       چرا گذر نكنم؟

       من كه با سرزمين ِ تو خويشاوندم ...

       براي خواهرم و برادرم

       آنجا كه نمي دانم كجاست...

       و  او كه نمي دانم كيست . . .

       دلم تنگ است ... .

         آفرینندگان عظمت

      ميوه هاي گوارا و معطر تاريخ ،انسان هايي هستندكه سعادت را ،به خاطر صعود به قله

      عظمت ، به اعماق دره پرت كرده اند، ذائقه هايي كه تلخي را دوست دارن،دلها ئيكه از

      رنج  كامياب مي شوند چهره هايي كه چين هاي درشت تصميم ،صافي و لطا فتش  را

      زدوده  است. پاهاي مردانه ايكه دوست دارند در سنگلاخ هاي  سوزان  برهنه بدوند  تا

      بر بساط نرم برقصند ... پيغمبري كه مي گويد:" هر مذهبي  رهبانيتي  دارد و  رهبانيت

      مذهب من  نبرد  است .." انساني  كه   پرچم  نبرد را  در ميان  طوفان به      فرزندش

      مي سپارد و مي گويد:" كوهها بجنبند و تو مجنب ، دندان هايت  را به  خشم بر  هم

      بفشار ، جمجمه ات را به خد ا  بسپار ، دو پايت را بر زمين  ميخكوب كن ، نگاهت   را

      به اقصاي سپاه خصم  بفرست  و نقاط  خطر را نديده بگير  و بدان  پيروزي در  دستان

      خداست"... انكه گفت : "حيات  عقيده است و جهاد" ...

      سر انگشتي  كه  "تقدير"  را در  پاي  انسان   افكند تا در  زير  چنگالهاي  نيرومند  و

      انتقامجويش  زوزه  بكشد . . . زنيكه  جامه ي  سپيد پوشيد و  در ميان   شعله هاي

      سركش  آتش  سعادت  را به خاطر  عظمت  سوزاند  ، قلم هاي  بيباك  و  مصممي

      كه  نيمه شب هاي   مخوف ، در سنگر هاي  خاموش  ،  " دفترهاي فراموشي"

      را براي  نجات ملت اسيري مي نوشتند.

       و با لاخره  زنان  و  مردانيكه  مي ميرند  تا  حصار هاي  مستحكم  محيط  خويش

      را در هم شكنند . . .  اينهايند  آفريدگان عظمت    .

                                                                    علي شريعتي /مقدمه كتاب ابوذر

              "آري اينچنين است برادر "

         دروغ بود  آنچه  پدر  ِ پير ، فرتوت مريض ما وارثش بود

         جوان  ِزيبا ،نجيب و راستين  ِحقيقت

          كه مثل سنگفرش هاي قديمي اش

          خواسته و ناخواسته لگد كوب مي شد

          و مثل كوچه ي متروك و بي عابر

          خانه هاي بدون سر نشين

          تنهاست ...

           بگذار نام گم شدگان هرگز سر

          به ابتذال نگذارند

          نام تمامي ِ تنهايان ...

          و گمانامان .

          "آري اينچنين است برادر "  ِ تو   علي، به يادم مي آورد

          رنج هاي برادرانمان و  مرگ بيهوده  پنداشتنشان و

          ديوار ها و سنگ ها كه  همراه  ناله ها و مردن ها

          معبد خدايان  مي شد

          تاريخ !

         نام گمنام شدگانت را به باد بسپار .!

         گمان مي كنم  هنوز راه هاي فرعي تهي است و

          كم رهرو ...

          هنوز عقبه تنهاست

          و ابوذر از ان زمان در ربذه چشم انتظار

          و تا نمي دانم كجاي تاريخ ادامه داري

          "آري اينچنين است برادر" ،

          وقتي حالا معبد ها لوكس مي شوند و آدم ها ...